Wallaby-baby Jojo is groot geworden!

 
Wallaby-baby Jojo is groot geworden!
~ Dit is het verhaal van een kleine albino wallaby, die een hele bijzondere moeder kreeg. Over zijn intree in mijn huis, zijn opgroeien en zijn streken. Maar ook over hoe hij beroemd werd en van de liefde die hij heeft opgevat voor zijn nieuwe moeder.~
 Ellen Boeder (Jojo's pleegmama) 
 
  Op een dag in juli 2014 werd ik op mijn werk bij Dierenkliniek Klaver4Dieren te Dodewaard gebeld door mijn collega Liesbeth; 'Wil jij misschien een kleine wallaby hebben, waarvan de moeder dood gegaan is?' Ik wist niet wat ik moest antwoorden; een wallaby, wat moet ik dáármee? Mijn collega vertelde dat ze gebeld was door kennissen met de vraag of zij het beestje misschien wilde hebben. Zijn moeder was die dag doodgegaan, maar hij zat nog het grootste deel van de dag bij haar in de buidel en dronk nog melk. De eigenaar ging niks met hem doen, en dan zou dit kleintje het ook niet redden. Liesbeth had er helaas niet zoveel tijd voor, maar kon hem ook niet aan z'n lot overlaten. Vandaar de vraag aan mij... 
 
   Na even een paar uur bedenktijd gehad te hebben, kon ik het niet over m'n hart verkrijgen hem niet proberen te redden. Dus heb ik 's avonds mijn collega teruggebeld om te zeggen dat ze hem de volgende dag voor me mee kon brengen. Eerst had ik op internet wat informatie opgezocht, want ik wist helemaal niks over wallaby's! Alleen dat ze goed kunnen springen en hun jong in de buidel dragen. Gelukkig kwam ik al snel een website tegen met een handleiding over het grootbrengen van wallaby's en allerlei andere dieren, en waar je ook speciale melk kon bestellen. (www.melkvoordieren.nl). 

  De volgende ochtend zag ik Jojo op mijn werk. Liesbeth had hem meegenomen en was samen met een andere collega bezig wat eten naar binnen te krijgen. Ik had me wel een voorstelling van hem gemaakt, maar wat was hij nog klein en broodmager! Zijn leeftijd was onbekend, maar hij werd geschat op ongeveer 5-6 maanden, en hij was albino; wit met rode ogen. En wat was hij bang voor ons! Altijd veilig in mama's buidel en dan nu opeens in de auto en opgepakt door allerlei mensen... Arm beestje. Om een buidel na te bootsen had ik vast een oude kussensloop meegenomen, en zo vermaakt dat ik die om mijn nek kon hangen. Dat vond hij heerlijk! Hij was waarschijnlijk oververmoeid van meer dan een dag buiten de buidel zijn, en viel al snel in slaap. Ik had wat poedermelk en Critical Care voor konijnen meegenomen, om hem daarmee de eerste dagen te voeren. Dat bleek nog niet zo makkelijk te zijn! Een spuitje met kunstmelk is heel wat anders dan een tepel met moedermelk. De eerste dag heb ik hem 8 x een klein beetje melk gegeven, waarvan hij het meeste zo weer uit z'n bekje liet lopen. 's Nachts heb ik de 'buidel' in een oude wasmand gehangen, met een kruik erbij voor de warmte. En natuurlijk heb ik de mand naast mijn bed neergezet.   

  De volgende dag ging ik naar mijn zaterdagbaantje bij een dierenwinkel, en Jojo ging mee, omdat hij zijn melk moest hebben. Wat vond iedereen hem schattig! Gelukkig was er een rustig plekje in de kantine waar hij kon staan. Hij ging ook elke dag mee naar mijn werk bij Dierenkliniek Klaver4Dieren, waar vele klanten hem wilden bewonderen en ook nu nog bijna wekelijks naar hem vragen. Al snel merkte ik dat Jojo zindelijk was; hij plaste niet in zijn buidel. Na elke voerbeurt moest ik hem met een natte doek over zijn buik wrijven, en dan liet hij zijn urine lopen en kon ik het opvangen met een onderlegger. Dat scheelde veel werk met schoonmaken. Het drinken ging nog niet echt vooruit, wel wilde hij een beetje vers gras eten. Die avond (natuurlijk op zaterdag...) kreeg hij diarree; het drupte er als water uit. Ik was bang dat hij het nu niet meer zou overleven; zo broodmager, uitgedroogd, niet goed willen drinken en dan ook nog diarree!?! Gelukkig kon ik Peter Klaver (dierenarts bijzondere dieren en eigenaar van Dierenkliniek Klaver4Dieren) bereiken en om advies vragen en heb ik zelf een sleutel van de praktijk. Daar heb ik Jojo onderhuids infuus, antibiotica, ontstekingsremmer/pijnstiller en verder nog een tablet diarreeremmer gegeven. Al deze spullen nam ik ook mee naar huis, zodat ik het de komende dagen kon blijven geven. Met het geven van de injecties spartelde hij flink tegen, dus hij was gelukkig nog niet zo zwak dat hij zich niet meer kon verzetten. 

  5 dagen lang ben ik dag en nacht bezig geweest om hem in leven te houden, en nog steeds durfde ik niet te hopen dat hij het zou overleven. En al die dagen heb ik hem het infuus en de injecties gegeven, in de hoop dat het effect zou hebben. En toen ging de diarree na bijna een week geduurd te hebben weer over en kreeg hij weer normale keuteltjes. Wat was ik blij! Al mijn zorg was niet voor niks geweest. 

  Inmiddels had ik speciale melk besteld via www.melkvoordieren.nl. Op deze site had ik namelijk gelezen dat wallaby's niet goed reageren op lactose, wat bijna elke kunstmelk bevat. Ik had een fles met een speciale lange speen en moest vier soorten poeder met elkaar mengen om de goede samenstelling te krijgen. Deze melk zag er heel anders uit dan de eerste melk die ik hem gaf, en die waarschijnlijk mede de oorzaak was van de diarree. 

  Na de eerste moeizame week ging het steeds beter, en ging hij groeien. Eerst maar heel weinig maar na anderhalve maand groeide hij elke week een halve kilo! Hij dronk inmiddels 4 x per dag zelf goed zijn fles leeg en lustte ook graag zijn speciale kangoeroe brokjes (Alfamix kangoeroe van Garvo), vers gras en hooi. Toen hij bij me kwam woog hij 1,25 kg, en 4 maanden later woog hij al meer dan 7 kg. Tot hij 14-15 maanden oud was heeft hij de fles gedronken, wel werd het langzaam afgebouwd. Van juli 2014 tot februari 2015 heeft hij nog dagelijks de fles leeggemaakt, en o… wat was hij altijd blij als hij zijn ‘mama’ aan zag komen!

  Hij werd steeds sterker en toen ik een keer een avondje weg was, werd ik gebeld of ik naar huis wilde komen, want Jojo sprong steeds uit de buidel in de wasmand, en huppelde dan op mijn kamer rond. Gelukkig had ik al een grote hondenbench gekocht en van een kleedje een buidel gemaakt die ik daar in kon hangen, dus verhuisde hij naar de bench en naar de bijkeuken. Voordat hij de fles kreeg, mocht hij een poosje in de keuken rondlopen, en ook hier was hij zindelijk! Ook ging hij steeds vaker even naar buiten en ging daar iedere keer beter springen. 

  Toen hij 3 weken bij me was, bedacht Peter Klaver dat het wel leuk was om een artikel over mijn bijzondere Jojo in de krant te plaatsen. En zo gebeurde; een journalist kwam op mijn werk en foto's werden gemaakt. De volgende ochtend stond er een leuk stukje in het AD en in de Gelderlander. Kort nadat de praktijk 's ochtends openging werd er gebeld door Telegraaf TV; of ze mochten komen voor het opnemen van een korte uitzending. Dus ik op mijn vrije dag met Jojo naar de praktijk voor een reportage. Daar hoorde ik van mijn collega dat ook TV Gelderland en Hart van Nederland wilden komen om ons te filmen. En ook zij kwamen langs, mijn kleine 'baby' vertederde heel wat harten. Jojo was beroemd!  

  Na zo'n 1 1/2 maand begon Jojo mij echt te zien als zijn moeder en dat is nog steeds zo. Als hij me ziet, of hoort praten begint hij me direct te roepen, net zo lang tot ik naar hem toe kom en aai. Andere mensen wil hij niet in de buurt hebben. Ik ben de enige die hem aan kan raken, als iemand anders hem wil aaien gaat hij direct blazen (een teken dat hij het niet leuk vindt) en met zijn voorpootjes krabben of hij deelt een schop uit met zijn grote achterpoten. En mij pakt hij juist bij m'n been vast om aandacht te vragen, hij vindt hij het heerlijk om met mij te knuffelen. Hij was ook altijd dol op zijn fles, als ik op de grond of op de bank ging zitten, sprong hij gelijk op schoot, omdat hij dan wist dat ik hem neerlegde om de fles te geven. Heerlijk vond hij dat (en ik ook...).  

  Hij begon steeds meer een 'grote' wallaby te worden. Eerst sliep hij alleen 's nachts nog in de buidel en overdag ging hij net zo als een volwassen wallaby liggen. Ook kon hij op zijn billen zitten, met zijn lange staart tussen zijn poten door naar voren (wat er erg grappig uit ziet). En hij begon met trappen uit te delen met zijn grote en sterke achterpoten. Eerst was het naar een knuffel die in de keuken lag en die hij eng vond, later ook naar mensen die hij niet in zijn buurt wil hebben. Ook ging Jojo mij verdedigen tegen de ezels die in de wei naast hem liepen. Als ik bij hen in de wei liep en hij zag dat ze dichtbij mij kwamen, begon hij luid te blazen en zo hard mogelijk tegen het hek te schoppen. Ook probeerde hij ze in hun neus te bijten als ze te dicht bij het hek kwamen. Inmiddels is hij gecastreerd door Peter Klaver en dat heeft hem wel wat rustiger gemaakt. Tegen de ezels gaat hij niet meer te keer, maar nog steeds kunnen/durven andere mensen niet bij hem in de wei te komen!

   Na al onze belevenissen samen kan ik Jojo niet meer missen, en kan hij gelukkig blijven! Het hek van de wei heb ik opgehoogd zodat hij er niet overheen kan springen en speciaal voor hem heb ik een schuurtje gemaakt. Inmiddels is hij helemaal buiten en heeft een vriendje gevonden in het konijn dat bij hem in de wei loopt, ze zijn vaak samen aan het eten. Stiekem hoopte ik wel een beetje dat hij me als z'n mama zou blijven zien, en die hoop is uitgekomen! Elke ochtend en avond staat hij me in de hoek van zijn wei op te wachten en te roepen tot ik bij hem kom. Ik zal nooit vergeten hoe hij als een zielig hoopje bij me kwam en nu uitgegroeid is tot een eigenwijze, sterke wallaby en ik geniet nog dagelijks van zijn liefde voor zijn ‘mama’.

Ellen Boeder